...
8/9/2009 · Kategori: ben'ce
Güneşli bir günde bir kadın, gözlerinde karanlık.
bir adam, kadının kalbinin tam ortasında.
haykırışlarında adamın sesi
yanında gölgesi itmek istediği ama kaçamadığı sebepsiz.
kulaklarında kendi inlemesi
kıvrılışı bedeninin her şeye inat
soluk almaya dair
sevdiği, nefret ettiği, sadece çıplak
O.
Ordasın biliyorum gözlerimi kapattığım yerde,
El yordamı bulamadığım karanlıklarda..
gölgen içime çektiğim..
[gitme yanımda kal]
-kadın yüzünü döner sabaha.. sabahın ayazı üşütür onu.
Işığın aydınlığı yüzüne vuran, gözlerini kaçırır kadın.-
[Kalamam.]
-kadının üstünde bir ruh, gidip gelen, ağzından içeri aldığı,
başını tutup gözlerine bakar kadın içerisindeki gölgenin..-
[adamın elleri gözlerinde, izin verir dokunmasına –kaçamak-]
ordasın biliyorum..
taşlar çizer bedenini..
karanlık ürpertir gözlerini
soğuk üşütür ayaklarını.
[Kalamam.]
başka başka gözler var izleyen, gündüzler boyu, geceler boyu, bi içerde bir dışarıda.
“Sana bakınca insan kokunu bile soluyor..”
bak gözlerime sevgilim..
[Kalamam.]
-Güneş umarsızca doğar gecenin üstüne, kadın kıvrılır yatağında gecenin.. gece koynunda, soluğu boyunda.. kadın gözlerini açar geceye, gecenin gözlerine dokunur, ağzında mavi ölüm.-
Biraz daha alkol biraz daha sigara dumanı.. biraz daha ölüm.
Ellerimde kendi kokum, erişebilir miyim sonsuza?
“-bak bu işte yaşanılası.. ben senin yüzünü içiyorum, rüzgarını, gülüşünün resmini...”
-al beni yanına-
-niye gittiğini biliyorum.-
aynı şeyle savaşıyorum
yol gösterir misin bana?
-Kadının gözlerinde ölüm. Kucaklamak istediği, çok yakınında.. gözlerini kapatsa gidecek. Gülümsemen ne kadar hoş.. al beni yanına.-
albeni yanına.
