İçime batıyor şimdi can kırıklarım,ne çok acı biriktirmişim ömrüme..ve ne çok birikecek daha….
Var gücümle zorlarım hafızamı ,mutlu olduğum tek bir anı hatırlamak için..ama yok!!
Ne az gülmüşüm ömrümde meğer ,tebessümlerim kırk , yamalı ,bitik..
Sahi bildiğim hiç bir çocuk oyunu yok mu benim?Anılarımda bile yok!!

Ve hala neden korkuyorum karanlıktan?

Korkmama rağmen neden karanlık en iyi dostum..

Neden beni en iyi anlayan…
Yalnızlık en eski ve tek sadık dostum...
Geceleri hep sevdim nedense...
Yüreğimdeki sızı ,bedenindeki yaraların sızısını bastırdığından belki ..

Belki tüm çirkinlikleri örtüğünden.

Daha az  yanar geceleri canım...
Bunca yıl içimde biriken ,yaşadıklarımdan mıydı , okuduklarımdan mı bilmem...
Ne çok severdim okumayı ,sokak lambasının odama vuran ışığında kaç kitap bitirdim kim bilir...
Kıyılanmış bir perdenin arkasında ki korku geçerdi bir zaman sonra...
Okurken ,yeni bir dünyaya dalardım..
Hayallerime katardım baş rol oyuncusunu..kim bilir belki başrolde bendim çoğu zaman..

Sıyrılırdım hayatın acı gerçeklerinden...
Düşlerimde bile mutluluk çok uzakta kalırdı hep...
Acısız bir hayattı hayalimin en üst noktası...
Ve hep kan rengiydi gözlerim  mavi mi,ela mı ,kahve mi ,yeşil mi ,bilmek istedim...
Bu yüzden sevemedim belki de aynaları...
Yoruldum yüzümdeki acıyı seyretmekten...
Saçlarımla kapattım yüzümü..

Gözlerimde bir çocuk çığlık çığlık susar şimdi...
Sessiz hıçkırıkları canıma batar...
Yaralarımı kanatır durmadan canı kırıkları...

Kim bilir ne zamana kadar sessizce kanayacak  içim…